محمد احسانی درباره مستند جدید خود با عنوان میراث در آتش اظهار کرد: این اثر به بررسی تخریب و آسیبدیدگی آثار تاریخی ایران در جریان جنگ اخیر میپردازد و هدف آن ثبت روایتی مستند از تهدید میراث فرهنگی کشور است.
وی با اشاره به مراحل تولید این مستند گفت: فیلمبرداری در شهرهای تهران، اصفهان و خرمآباد در حال انجام است و مکانهایی همچون کاخ گلستان، مجموعه سعدآباد، موزه ملی ایران، ساختمان مجلس سنا، چهلستون، میدان نقش جهان و قلعه فلکالافلاک در این پروژه مورد توجه قرار گرفتهاند.
کارگردان مستند «میراث در آتش» افزود: این فیلم تنها به رویدادهای اخیر محدود نمیشود، بلکه نگاهی تاریخی به روند تخریب میراث فرهنگی ایران در دورههای مختلف تهاجم دارد؛ جایی که همواره مراکز فرهنگی، کتابخانهها و بناهای تاریخی نخستین اهداف آسیب بودهاند.
احسانی درباره ساختار اثر توضیح داد: این مستند حدود ۶۰ دقیقه و در قالب نیمهبلند تولید میشود و در کنار تصاویر میدانی، گفتوگوهایی با معماران، مرمتگران و تاریخنگاران ایرانی و خارجی نیز در آن گنجانده شده است.
وی با اشاره به دشواریهای تولید این پروژه گفت: مهمترین چالش، دریافت مجوز برای تصویربرداری در اماکن تاریخی به دلیل شرایط امنیتی و محدودیتهای دسترسی بوده است، اما تلاش میشود پروژه در بهترین شرایط ادامه یابد.
این مستندساز هدف اصلی اثر را فراتر از روایت داخلی دانست و تصریح کرد: تلاش داریم این مستند بتواند افکار عمومی بینالمللی و نهادهایی مانند یونسکو و سازمان ملل را نسبت به ابعاد آسیب به میراث تاریخی ایران حساس کند تا این تصاویر بهعنوان سندی تاریخی باقی بماند.
وی ادامه داد: ثبت این وقایع میتواند در آینده از تکرار چنین خسارتهایی جلوگیری کند و نقش مهمی در حفاظت از میراث فرهنگی در بحرانهای احتمالی داشته باشد.
احسانی همچنین بر اهمیت مستندسازی در شرایط جنگی تأکید کرد و گفت: در چنین شرایطی، فرصت پژوهشهای طولانی وجود ندارد و فیلمساز ناچار است همزمان با وقوع رخدادها، فرآیند ثبت تاریخ را پیش ببرد؛ چراکه اگر این لحظات ثبت نشود، بخشی از حافظه تاریخی ملت از بین میرود.
او با اشاره به همراهی نیروهای میراث فرهنگی افزود: بسیاری از کارکنان این حوزه در شرایط بحرانی، حتی زیر فشار خطر، برای انتقال و حفاظت از آثار تاریخی تلاش کردند که این ایثار باید ثبت و روایت شود.
کارگردان مستند «میراث در آتش» در پایان تأکید کرد: این پروژه نهفقط یک اثر هنری، بلکه تلاشی برای ثبت تاریخ معاصر ایران است؛ تاریخی که امروز در حال شکلگیری است و باید برای نسلهای آینده حفظ شود.
نظر شما